Ik dacht dat het aan haar lag.

Mijn relatie duurde achttien jaar. Op een gegeven moment wilde ik weg. Ik was ervan overtuigd dat zij de oorzaak was van wat er misging. Argumenten had ik genoeg.

Ik heb jarenlang gezocht. Boeken, opleidingen, seminars, tienduizenden euro’s. Alleen keek ik door de bril van iemand die bewijs zocht dat het niet aan mij lag. Dan vind je veel, behalve wat je nodig hebt.

Het keerpunt kwam toen ik besloot alleen nog naar mezelf te kijken.

Wat ik vond, was niet prettig. Ik stelde geen grenzen, of op een manier die niet werkte. Ik trok me terug uit gesprekken. Ik zei niet wat ik nodig had. Ik wees mezelf af voordat een ander dat kon doen.

We zijn uit elkaar gegaan. Niet als vijanden. We zijn goede vrienden gebleven, we helpen elkaar en we vieren Kerst en Sinterklaas samen met onze kinderen. Niet iedereen om ons heen begreep dat. Onze kinderen waren daarin mijn grootste drijfveer. Voor mij is het het bewijs dat het anders kan, ook als een relatie eindigt.